We nabbed the Yank!

Zaterdag 7 februari 2015
Acht maanden oud was ik toen er in de wijk Feijenoord in Rotterdam een uitgeputte grijze junco werd opgeraapt. Uiteraard had ik daar geen weet van. Net zo min als van het feit dat deze vogel op 7 november 1968 in een Rotterdamse volière overleed om vervolgens in de plaats van overlijden in de collectie van het Natuur Historisch Museum te worden opgenomen. Nee, dat er een grijze junco in Nederland had gezeten werd ik me pas bewust, toen ik aan het begin van deze eeuw in “Avifauna van Nederland 1 – Zeldzame vogels van Nederland” op pagina 351 een fotootje van het opgezette beestje zag staan. “Leuk,” dacht ik toen en met een zucht, “maar die ik zie waarschijnlijk toch nooit.”
Met de opmars van internet kwam ik erachter dat deze uit Noord-Amerika afkomstige gors toch wel eens opdook in West-Europa en dat er wellicht een kleine kans bestond dat ik op een gelukkige dag dit beestje zelfs in mijn eigen achtertuin zou kunnen ontdekken. Immers: in Noord-Amerika is de Dark-eyed Junco in vrijwel elke backyard op en rond de voedertafel te vinden.
Na mijn verhuizing naar een appartement in december vorig jaar leek de kans op het zelf ontdekken van de grijze junco voorgoed verkeken. Op het balkon van de vijfde verdieping zul je dit vogeltje, dat het liefst op de grond rondscharrelt, zeker niet aantreffen. 🙂 Ik zou het dus moeten hebben van de achtertuin van een andere oplettende vogelaar.
Die oplettende vogelaar meldt zich op maandag 2 februari in de persoon van Jacob Bosma. Via Dutch Bird Alerts wordt namelijk bekend dat hij een grijze junco in zijn achtertuin heeft gezien! Op zo’n moment rol je als rechtgeaarde twitcher zo wat van je stoel!! Zeker als je je direct realiseert dat je pas zaterdag in de gelegenheid bent om naar Groningen af te reizen. 😦
Gelukkig (b)lijkt in de loop van de week dat deze ultrazeldzame dwaalgast uit Noord-Amerika een blijvertje is. Van menig vogelvriend krijg ik juichkreten ge-app’t, foto’s toegestuurd en een hart onder de riem gestoken. “Joh, die blijft wel zitten, hoor! In het buitenland bleven ze vaak ook tot in april!” klinkt het bemoedigend. Maar ja, er vliegt daar in Groningen vast wel een heel vaardige sperwer rond en anders wel een of andere volgevreten kat die zijn Whiskas-menu graag aanvult met wat lekkers uit Amerika…… Echt gerust ben ik er dus niet op.
Als de waarneming van de grijze junco ook de landelijke media heeft gehaald word ik op school tijdens elk lesuur door de leerlingen bevraagd. “Bent u al naar die vogel geweest, meneer?” “Heeft u die “junco” al gezien?” Vragen waarop ik helaas ontkennende antwoorden moet geven. Ook hun welgemeende adviezen – “Ik zou gewoon gaan, meneer!” “U kunt zich tot ziek melden!” – moet ik naast me neerleggen. 🙂
Uiteraard ben ik niet de enige die door de week niet even naar Groningen kan afreizen voor een zeldzame vogel en al vroeg in de week worden er afspraken gemaakt met vogelvrienden voor wie er ook niets anders op zit dan te wachten tot het weekend.
Zo wordt het zaterdagmorgen kwart voor vijf. Na een korte, onrustige nacht volgt het gebruikelijk koffie zetten en boterhammen smeren. Tegen half zes loop ik het appartementengebouw uit. Jaap Engberts loopt al onrustig bij zijn auto heen en weer. We rijden naar Leiden om Wouter Teunissen op te halen, maar die blijkt helaas geen goedwerkende wekker te hebben en laat zich ook niet wakker bellen…… Dus zit er niets anders op dan te vertrekken en met z’n tweeën via de N445 bij Roelofarendsveen de A4 opschieten. Bij het brugrestaurant pikken we Bertus de Lange op en rijden we met helaas een uitgedund gezelschap, maar vol goede moed naar het hoge noorden. De voorspelde ijzel blijft gelukkig uit…… totdat we veertig kilometer voor de plaats van bestemming opeens wat regen op de voorruit krijgen. Jaap laat het gaspedaal rustig los en zakt af naar een veel lagere snelheid. Veel (helaas niet alle) automobilisten doen hetzelfde. Enkele kilometers verder zien we zwaailichten van politieauto’s, ambulances, brandweerwagens en bergingsvoertuigen. Daar is duidelijk iets gebeurd: auto’s ondersteboven, op de kant in de berm, tegen vangrail, auto’s met veel schade, kleumende mensen achter de vangrail en dat alles in het naargeestige licht van de blauwe lichten, een naar beeld.

IJzel op de A7

IJzel op de A7

Het hierboven geschetste beeld herhaalt zich vele malen en bij Midwolde moeten we de A7 zelfs verlaten, omdat als gevolg van de vele ongelukken de weg in beide richtingen is afgesloten.

IJzel op de A7

IJzel op de A7

Een kleine veertig minuten later dan gepland arriveren we in de wijk Beijum waar we met de neus in de boter vallen. Glibberend over de bevroren modder glij ik naar een druk wenkende Dave van der Spoel en enkele tellen later kijk ik door zijn telescoop naar de felbegeerde yank! De grijze junco zit op een paaltje en is in de telescoop beeldvullend te zien! De kick die dat geeft, is onbeschrijflijk!
In de drie minuten die hier op volgen laat de vogel zich prachtig zien. Het Noord-Amerikaanse gorsje zit even op het paaltje, verplaatst zich naar een stapel stenen, zit vervolgens korte tijd helemaal vrij op de besneeuwde grond, waarna hij enkele malen roepend dieper het volkstuinencomplexje in vliegt. Wat een magnifieke waarneming!

Twitchers hopen een glimp van de grijze junco

Twitchers hopen een glimp van de grijze junco

Aan het begin van de ochtend zijn we met maar een man of vijftien, maar gaandeweg groeit het aantal vogelaars (allen met verhalen over de enorme gladheid) snel aan tot een uiteindelijk een kleine tachtig man. De grijze junco blijkt zich, zoals gebruikelijk voor deze soort, veel op de grond op te houden en laat zich mede door het onoverzichtelijke terrein heel lastig bekijken. Je moet als vogelaar maar net op het goede moment op de goede plek staan en door een gat in de haag kunnen kijken om een glimp van de vogel op te kunnen vangen. Heel af en toe zit het beestje even in een struik of boompje, maar voor iemand met mijn fotografie-skills telkens te kort om een plaatje te maken. Maar op een gegeven moment heb ik de vogel toch even redelijk vrij in beeld en kan ik door de telescoop een paar plaatjes schieten en een filmpje maken.

Grijze junco - Dark-eyed Junco

Grijze junco – Dark-eyed Junco

Hierna wordt de vogel wat vliegerig en krijgen we hem alleen nog hoog in de bomen te zien. Ook fraai hoor! 🙂 We praten nog wat gezellig bij met vogelvrienden en –kennissen en delen met elkaar de vreugde over het zien van deze topsoort. Net zo belangrijk als het twitchen van de vogel zelf!

Grijze junco – Dark-eyed Junco

Grijze junco – Dark-eyed Junco

Tegen half elf besluiten we om al vogelend via de Afsluitdijk en Noord-Holland naar het westen des lands terug te keren. De gladheid is inmiddels gelukkig voorbij! Bij Kornwerderzand genieten we onder andere van slobeenden, grote zaagbekken, nonnetjes, brilduikers en een groep van zo’n vijfentwintighonderd toppers. Ook bij Breezanddijk zien we (baltsende) toppers, maar niet in zulke hoge aantallen als bij Kornwerd. Daarentegen dobberen in de IJsselmeerhaven wel ruim duizend kuifeenden.

Een tochtje over Wieringen levert in de Broekerpolder net als vorige week een fraaie zwarte rotgans op. De drie pestvogels die we vorige week bij Julianadorp zagen, blijken gezelschap te hebben gekregen van nog eens zeven exemplaren. Een wonder hoe die vogels elkaar altijd weer vinden. De pestvogels zijn op het moment dat wij ze in de kijker hebben erg onrustig en vliegen telkens rond om uiteindelijk ergens de woonwijk in te duiken. Bij Callantsoog zet Jaap de (slapende) roze pelikaan op de jaarlijst en kan Bertus deze soort (met grote tegenzin 😉 ) eindelijk op zijn Nederlandse lijst bijschrijven.

Roze pelikaan - Great White Pelican (foto 31 januari 2015)

Roze pelikaan – Great White Pelican (foto 31 januari 2015)

De eerder vanmiddag gemelde dwerggors bij Sint Maartenszee laat zich niet helaas niet zien. Dan maar op zoek naar wat andere “dwergen”. Deze laten zich net ten noorden van Groet erg leuk bekijken!

Dwerggans – Lesser White-fronted Goose

Dwerggans – Lesser White-fronted Goose

Dwerggans – Lesser White-fronted Goose

Dwerggans – Lesser White-fronted Goose

In de namiddag doen we tenslotte een poging om de in de omgeving van Schiphol overwinterende zwarte ooievaar in de kijker te krijgen. Helaas tevergeefs, maar we stuiten nog wel op een vrouwtje sperwer dat met smaak van een pas gevangen prooi zit op te peuzelen.

Sperwer –Eurasian Sparrow-hawk (Foto Jaap Engberts)

Sperwer –Eurasian Sparrow-hawk (Foto Jaap Engberts)

Tegen vijven zetten we Bertus af bij het brugrestaurant. We hebben een fantastische vogeldag beleefd en zijn erg blij dat we bijna een week na de ontdekking van de grijze junco deze yank toch nog hebben kunnen inrekenen. Een topdag!

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op We nabbed the Yank!

  1. Pingback: Beijum biedt ruim tien jaar na de haakbekken opnieuw plaats aan een zeldzaamheid. | VogelPunt

  2. Paul zegt:

    Blij dat je weer gezond en schadevrij in Holland bent, en wat een knaller!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s